محله نارمک

سمیع علیم!

هر کی تو رو بخونه جوابش رو میدی ، اونم نه از دورادور ... از همون نزدیکی ... اونقدر نزدیک که نزدیک تر از اون قابل تصور نباشه ...

از یه جایی بین بنده و قلبش

نرسیده به رگ گردن !

عزیز حکیم !

چون نمی دونستم شادی چیه ، فکر می کردم شادم .. اسم الکی خوش بودن هام رو گذاشته بودم شادی !

شادی ، اونه که توی دل بنده های توئه ، شادی تو رو داشتنه ...

غفور رحیم!

به خودم که نگاه می اندازم مستحق همه عقوبت هام

به تو که نگاه می کنم ، سزاوار همه خداوندگاری هام ....

از داشتنت احساس غرور می کنم ..

می خوام سر رو بالا بگیرم و به خاطر داشتنت به همه عالم فخر فروشی کنم .

خدایا!

نه با عطای خودت فریبم بده و اسیر دست فراموشی هام کن ، نه اجازه بده متلای بلای دوری تو باشم ...

هوام رو بیش از پیش داشته باش

یا ذالجلال و الاکرام