محله نارمک

از عبورت دوباره جا ماندم ، مثل یک ساک دستی کوچک

زیپ های خراب ذهنم تا ، تا ته اضطراب وا شده اند

یک نفر رخت های چرکش را ، در دلم با گناه می شورد

توبه هایم چروک و تبدارند ، گریه هایم چه بی صدا شده اند.

خدایا!

خنده هام رو زیر دندون له می کنم تا چشام از دیدن قشنگی تو و زشتی خودم ، خجالت نکشن ....

بی تو بوی یاءس، با تو بوی یاسه که همه زندگی من رو پر کرده ، ولی چه فایده ؟!

چه فایده وقتی من همون ماهی کوچیکم که اقیانوس از سرش زیادی بود و غرق شد!

من لیاقت بزرگی تو رو ندارم ...

تو ، بی نهایتی و من حقیر

تو خورشیدی و من یه ذره معلق که هوا ، هوای نفس ، هر لحظه اون رو به سمتی میکشونه ...

بیا و خیال بد حال و تبدار من رو پاشویه کن

یا حی و یا قیوم